Sonra plastik askerlerim oldu. Yıllar sonra ise strateji oyunlarıyla tanıştım. Windows CD’sindeki Age of Empires‘ın ilk demosu hala arşivimdedir. Ardından Jagged Alliance, mükemmel bir RPG deneyimi olmuştu. Askerler kiralıyor, silahlar satın alıyor, işgal edilmiş küçük ülkeyi kurtarıyordum. Gerçekçi strateji oyunları, rpgler ilk seçimim oldu. Araya karışan birçok oyundan sonra Company of Heroesle tanıştım. İkinci Dünya Savaşı atmosferinde harika bir strateji/rpg ortamı sunuyordu. Amerikalılar ve Almanlar arasında geçen hikayede, çeşitli silah ve araçlar, keskin nişancılar, askeri birimler, kum torbaları, tank durdurucular kibritlerle yaşadığım hayal ürünü stratejik kombinasyonlarımı çağrıştırıyordu. Askerlerin ve araçların davranışları gerçekçiydi. Düşmanın sanal zekası diğerlerine göre fark edilir biçimde gelişmişti. COH, kibritlerimle kurduğum sanallığı parmaklarımın ucuna, gözlerimin önüne GOD gözüyle getiriyordu. Bu nedenle Coh’u çok sevdim. Eğer hala O’nu oynamadıysanız ve strateji/rpg tarzından hoşlanıyorsanız çok şey kaçırıyorsunuz demektir.

Sigaranızı, ocağı yakarken kullandığınız basit, kükürtlü tahta parçasına dikkatle bakın. O, çeyrek asır önce bir çocuğun hayallerinde en cesur askerlerden biriydi. Oynamak zorundaydık. Çünkü çocuktuk. Oyuncak bulmalıydık. Hayal gücümüzle icat ettik. Bazen yokluklar ve zorluklar insan yaratılarını tetikler. Bana olan da işte buydu.

Elinizdekilerin değerini bilmeniz dileğiyle…

Bu yazı Yesilcimen.com editörü tarafından özgün olarak kaleme alındı. Lütfen alıntılarınızda kaynak belirtiniz.