Türkiye’de birçok sesli chat sitesi bulunmaktadır. Bunların hemen hepsi genellikle Internet Explorer ile uyumlu ve Activex eklentisi yüklemeyi zorunlu kılan Speaky Chat yazılımını kullanmaktadır. Bu yazılım sayesinde düşük band kullanarak yüksek veri iletişiminde bulunabilmektesiniz.

Harikasin ile birçok farklı odada farklı insanlarla konuşabilir; yeni arkadaşlar edinebilir; çok eğlenceli zaman geçirebilirsiniz.

WATERLIFE FİYATLARI

WL 75 Waterlife Su Arıtma Cihazı:

Arıtma Kapasitesi 75 GPD 285 Lt./Gün
Tam Otomatik (Mikro işlemci)
Kaçak Su Sensörü
ANSI/NSF 58 Uygunluk Sertifikası
Az Yer Kaplayan şık Tasarım
Maksimum Tank Kapasitesi 8.36 Litre
Filtre Kartuşu – 1. Aşama Çökelti Ön Filtre
Filtre Kartuşu – 2. Aşama Karbon Filtre
Filtre Kartuşu – 3. Aşama Karbon Filtre
Filtre Kartuşu – 4. Aşama RO Membran
Filtre Kartuşu – 5. Aşama Son Çıkış Filtresi
RO Membran Kapasitesi 75 GPD
Ebatlar (YxGxD) 44×25x42 CM.
Net Ağırlık 13 KG

Ortalama Fiyatı: 1200-1500 TL’dir.

WL 1500 Waterlife Su Arıtma Cihazı:

Arıtma Kapasitesi 0.2 Litre/Dk.
Maksimum Arıtma Döngüsü %35 Litre/Gün
Soğuk Su Tank Kapasitesi 3.5 Litre
Sıcak Su Tank Kapasitesi 2 Litre
Maksimum Tank Kapasitesi 13.5 Litre
Reverse Osmosis işlem ve Kontrol Sistemi
Sıcak Su Musluğu Çocuk Güvenliği
Filtre Kartuşu – 1. Aşama Çökelti Ön Filtre
Filtre Kartuşu – 2. Aşama Karbon Filtre
Filtre Kartuşu – 3. Aşama Karbon Filtre
Filtre Kartuşu – 4. Aşama RO Membran
Filtre Kartuşu – 5. Aşama Son Çıkış Filtresi
RO Membran Kapasitesi 75 GPD
Basınç Pompası 280 GPD
Giriş Voltajı 220 V / 50 HZ, 24 VDC
işletme Voltajı 70 PSI-100 PSI
Ebatlar (YxGxD) 105×33x35 CM.
Net Ağırlık 39 KG

Ortalama Fiyat Bilgisini, Taksit Seçeneklerini Yetkili Toptancı veya Bayilerden Alabilirsiniz.

* Belirtilen marka, model, resim ve logolar sahiplerine aittir.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) A

ACAR : Cesur, becerikli

ACER: HZ.İsmail’in annesi

AFRA: Ayin 13.Gecesi, afra binti ubeyde;sahabe hanımlarından

AHSEN: (Ar.) Daha güzel, çok güzel, en güzel. Erkek ve kadın adı

AKAY: Dolunay

ALGAN: Fetheden , alan

ALYADUA: Gökyüzünün yakarışı

ARDA: 1. Hükümdar veya kumandan asası. 2. İşaret olarak yere dikilen çubuk. 3. Meriç ırmağının Edirne yöresindeki önemli bir kolu. 4. Uygur yazılarında geçen çok eski bir Türk adı. 5. Sonra gelen.

AYŞIL: Ay gibi ışıl ışıl

AZRA: Yine iffete tekabül eden, namuslu ve tertemiz kadın anlamındadır. Kirlerden arındırılmış, masum manasında.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) B

BARAN: Yağmur

BELİNAY: Cennette peygamber cicegi

BENGİSU: Ebedilik,ölümsüzlük veren su

BEREN: 1. Güçlü, kuvvetli. 2. Akıllı

BERFİN: kardan yapılmış,tertemiz

BERRA: (Ar.). – Doğru sözlü, hayır işleyen kimse. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır….

BERRE: Manası temizleyicidir

BETUL: O’nun nefsani kirlenmelere karşın korunmuşluğunu, iffetli ve onuruna düşkün olduğunu anlamlandırır.

BÜŞRA: [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]Mutluluk getiren haber

BUĞLEM: Cenneti müjdeleyen melek

BURAK: Hz. Muhammed’in Miraç’ta bindiği efsanevi ata verilen isim.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) C

CEYLİN: Cennetin kapısı, cennete açılan kapı.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) D

DALAN: (Tür.) Er. 1. Biçim, şekil. 2. İnce, narin, zarif.

DALYA: (Tür.) Ka. – Yıldız çiçeği.

DİDAR: (Fars.) Ka. 1. Yüz, çehre. 2. Görme, görüşme. 3. Görüş kuvveti. 4. Açık meydanda

DİREM: (Fars.) Er. 1. Akça, para. 2. Gümüş para

DUHA: (Ar.). 1. Kuşluk vakti. 2. Kur’an-ı Kerim’de 93. surenin ismi. -Kız ve erkek adı olarak kullanılır.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) E

EBRAR: (Ar.) Er. 1. Hayır sahipleri. 2. İyiler, dindarlar, özü sözü doğru olanlar. Şeş Ebrar: Altı hayır sahibi, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman, Hz. Ali, Hz. Hasan, Hz. Hüseyin.

ECHER: (Ar.) Ka. 1. Son derece güzel kadın. 2. Gündüz iyi görmeyen karmaşık gözlü.

ECİR: (Ar.) Er. 1. Bir iş ya da emek karşılığı verilen şey. 2. Sevap. 3. Aziz sevgili.

ECRİN: ALLAH’IN hediyesi anlamını taşımaktadır.

EFGAN: (Fars.) Er. – Figan, ağlayıp inleme, feryat.

EFSA: cennet ırmaklarından birinin adı,sihirbaz

ELYESA: (Ar.) Er. – Kur’an-ı Kerim’de adı geçen bir peygamber

EMİN: (Ar.) Er. 1. Korkusuz kimse. 2. Emniyette olan. 3. İnanan, güvenen. 4. İnanılır, güvenilir. 5. Şüpheye düşmeyen, kati olarak bilen. 6. Emanet olarak idare edilen dairelerin başı. – 7. (Hz. Muhammed (s.a.s) ve Cebrail’in adı.

EMİR: (Ar.) Er. 1. Bir kavmin, bir şehrin başı. 2. Büyük bir hanedana mensup kimse. 3. Peygamberimizin soyundan gelen. 4. Kumandan. 5. Abbasi devletinde başkomutan. 6. Osmanlı devletinde beylerbeyi ve Tanzimat’tan sonra sivil paşalığın ilk derecesi.

EMRE: Aşık, dost, Beylerbeyi, Büyük erkek kardeş.

ENER: (Tür.) Er. – En yiğit, en kahraman kişi

ENSAR: (Ar.) Er. 1. Yardımcılar, muavinler, müdafiler, koruyucular. 2. Medine’ye hicretle Mekkeli muhacirlere yardım eden, Medineli müslümanlara verilen ad. Kur’an-ı Kerim’de çok geçen kelimelerden birisidir. ERAY: Ay gibi parlak, temiz erkek.

ERÇİN: (Fars.) – Merdiven, basamak. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır

ERVA: (Ar.) Er. 1. Çok güzel genç. 2. Son derece cesur ve yiğit adam.

ERVA: Temiz ahlakli kiz

ESLEM: Allah’a tesim olmak anlamında canım.değerlendirebilirsin.(hem kız hem erkek için olabiliyo)

ESREFUNNISA: Kadınların en şereflisi, hanımların en onurlusu anlamına gelir.

EYÜB: (Ar.) Er. 1. Sabırlı. 2. Dönen, pişman olan, günahlarına tevbe eden demektir. Kur’an’da adı geçen peygamberlerden. Güzel sabır sahibi. Allah’ın imtihanına güzellikle sabredip mükafat ve ihsana ulaşmıştır. -Türk dil kuralı açısından “b/p” olarak okunur.

EZGÜ: (Tür.) – Makam, hava. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

EZRA: (Ar.) Ka. 1. Pek fasih, sözü düzgün adam. 2. Beyaz kulaklı siyah at.

EZRAK: (Ar.) – Mavi gözlü. Gök rengi saf ve temiz su. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) F

FERMA: (Fars.). 1. Emreden, buyuran. 2. Amir. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

FEYZAN: Çok bereketli,çok verimli

FÜSUN: (Ar.) Ka. – Büyü sihir. Şaşırtıcı güzelliğe sahip, hayret verici derecede güzel.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) G

GİZEM: (Tür.) Ka. – Sır karşılığı olarak kullanılan bir kelime.

GONCA: (Fars.) Ka. 1. Henüz açılmamış gül, tomurcuk. 2. Sevgilinin ağzı.

GÖĞEM: (Tür.). – Halk dilinde yeşile çalan mor. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

GÜRHAN: (Tür.) Er. 1. Hanlar hanı. 2. Kara-Hitay prenslerine verilen unvan

GÜRKAN: (Tür.) Er. 1. Bol kan. Genç, taze, gelişmiş, serpilmiş.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) H

HÜMA: (Ar.) Er. 1. Devlet kuşu. 2. Saadet, mutluluk

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) İ

İCLAL: Kudretli büyüklük

İLTEBER: (Tür.) Er. – Eski Türklerde vali, kumandan anlamlarında unvan.

İREM: (Ar.) 1. Cennet bahçesi. 2. Ok veya kurşun atılan nişan tahtası. 3. Cenk denilen musiki aleti ve bunu icad edenin adı. 4. Ad kavmi zamanında, Şeddad tarafından cennete benzetilme amacıyla yapılan bahçe olup, Şam’da veya Yemen’de bulunduğu söylenir. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır

İREM: Cennet

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) K

KAAN: (Tür.) Er. 1. Çin ve Moğol imparatorlarına verilen isim. 2. Hakan, hükümdar.

kadın adı olarak kullanılır

KANSU: (Tür.) Ka. 1. Çin’in kuzey batısında önemli bir sınır kenti. 2. Çin’de müslümanların en çok bulunduğu eyalet.

KARİN: (Ar.) Er.l. Yakın. 2. Nail olan. 3. Hısım komşu. 4. Mabeynci

KATRE: (Ar.) Ka. 1. Damla. Damlayan şey

KAYHAN: (Tür.) Er. – Sert, güçlü sesli okuyucu, kayayı bile delecek güçte sesi olan okuyucu.

KAYRA: Tanrı yardımı; Tanrı’dan ya da büyük bir kimseden Gelen iyilik, kayırma, yardım, destek

KAYRAL: (Tür.) Er. – Kayrılan, himaye edilen (kimse)

KEREM: Cömertlik, soyluluk büyüklük

KEVSER:Cennette bulunduğuna inanılan kutsal su

KORAY: (Tür.) Er. – İyice kor rengine gelen ay.

KORÇAN: (Tür.) Er. – Ateşli, canlı, hareketli.

KÜBRA: (Ar.) Ka. 1. Büyük olan (Ekber’in müennesi). 2. Hadicetü’l-Kübra: Hz. Peygamberin ilk hanımı.

KUMRU: (Fars.) Ka. – Güvercinlerden, uzunca kuyruklu boynunun yanlarında benekler bulunan ve güvercinlerden daha küçük olan boz renkli kuş.

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) M

MARZIYE: Allah’ın kendisinden razı olduğu, Rabb’ine varmaya hazırlanmış kişi anlamındadır. Bunun diğer bir formu olan isim ise Raziye’dir ki, Allah’tan razı olmuş kişi, Allah’ın kaderine razı olan kadın anlamına gelir.

MERİH: (Ar.) Er. – Dünya’dan sonra güneşe en yakın olan gezegen

MERT: Sözünün eri, sözünde duran

MİNA: Liman

MİRAY: (Fars.) Ka. – Ayın ilk günleri

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) N

NİSA: Kuranı kerimin 4. suresi anlamı kadın

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) O

OGÜN: (Tür.). – Anımsanan belirli bir günde doğan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır

OĞUZ: (Tür.) Er. 1. Mübarek, saf ve iyi yaratılışlı. 2. Genç, sağlam, güçlü. 3. Anlayışı kıt, bön. 4. Köylü. Tosun. 5. Türk efsanelerinde geçen büyük bir kahraman. Büyük bir Türk boyu olarak kullanılır

ONUR: Şeref, haysiyet, izzet-i nefs

ORHUN: (Tür.) Er. 1. Orta Asya’da bir ırmak. 2. Orta Asya Türklerinin kullandığı en eski yazı. 3. Yüksek, yüce Hun anlamında

OYTUN: (Tür.) 1. Kutsal, mübarek. 2. Beğenilen, güzel yer. Alçak yer, ova. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

OZGAN: (Tür.) Er. – Öne geçen, kazanan, başarılı

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) R

RANA:Güzel göze hoş gelen

RAVZA: Suyu yeşilliği bol olan yer bahçe

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) S

SARA: (İbr.) Ka. 1. Prenses. 2. (Fars.) Hz. İbrahim’in hanımı. 3. Halis, katkısız, temiz

SARE: Saf temiz

SARP: (Tür.) Er. 1. Çetin, sert, şiddetli. 2. Dik, çıkılması ve geçilmesi zor.

SARPER: (Tür.) Er. – Sert, güçlü erkek.

SEDEF: (Ar.) Ka. 1. Bazı deniz hayvanlarının (midye, istiridye gibi) sert, beyaz ve parlak kabuğu. 2. Bu kabuktan yapılmış veya süslenmiş eşya.

SEDEN: (Tür.) Ka. – Uyanık, tetikte, gözü açık olan

ŞEHBAL: (Fars.) Ka. – Kuş kanadının en uzun tüyü

SELEN: (Tür.) – Sel gibi coşkun, taşkın kimse. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SELİKA: (Ar.) – Güzel konuşma ve yazma kabiliyeti. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır

SELVA: (Ar.) Ka. 1. Bal. 2. Büyük bıldırcın. Tih çölünde bulundukları sürece, israiloğullarına Allah tarafından kudret helvasıyla birlikte, karınlarını doyurmak için gönderilen kuş. 3. (İsp.) Ekvator da sık balta girmemiş orman

SEMA: (Ar.) Ka. 1. İşitme, duyma. Musiki dinleme. 2. Gökyüzü. 3. Felek.

SENA: (Ar.) 1. Övgü ile ilgili. 2. Şimşek parıltısı 3.Şükretme

SERTAÇ: (Fars.) Er. – Baştacı, çok sevilen, sayılan.

SERTAP: (Tür.) Er. – İnatçı, direngen.

SEVDE: (Ar.) Ka. Siyah, esmer, esmer güzeli. Mü’minlerin annelerinden birisi Hz. sevde.

SEVİL: (Tür.) Ka. – Her zaman sevilen, beğenilen biri olma temennisi

ŞEVVAL: (Ar.). – Hicri takvime göre yılın 10. ayı, ilk üç günü şeker bayramıdır. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ŞEYMA: (Ar.) 1. Bedeninde ben veya benzer bir izi olanlar. 2. Hz. Peygamber’in süt kardeşi

SEYYIDETUNNISA: Kadınların efendisi.

SEZER: (Tür.) – Duyar, hisseder, anlar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SORGUN: (Tür.) Er. 1. Bir tür söğüt ağacı. 2. Sıtkı, sert. 3. Çok uzun ve güzel saç.

SOYHAN: (Tür.) Ka. – Han soyundan gelen.

SUDEN: peygamber efendimizin cennette en çok sevdiği ağacın ismi

SÜSEN: (Tür.) Ka. – Çiçekleri iri, güzel görünüşlü ve kokulu bir süs bitkisi. Zambak.suresinin 3. ayetinde insanın ahseni takvim üzere yaratıldığı beyan

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) T

TAHIRE: Hz. Fâtıma’nın tertemiz olduğunu anlatan isimlerinden biri. Bu isimle, Fâtıma’nın Peygamberimiz’den bir parça olduğu bilgisine atıf yapılır.

TUANA: Cennete düşen ilk yağmur damlası

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) U

UMUT: Ummak, beklemek, ümit etmek

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) Y

YAREN: Dost,arkadaş

YIGIT: Güçlü, cesur

Kur’an’da Geçen Bebek İsimleri (Erkek ve Kız Çocuklar İçin) Z

ZEHRA: En yaygın ismidir. Gül yüzlü, parlak yüzlü, çiçek simalı anlamlarına gelir. O, Efendimiz’in kokladığı bir çiçek gibidir adeta.

ZEKIYE: Bu isim O’nun arı duru hale getirilmiş hanımlığını anlatır.

ZİNNUR:Nur saçan

ZİŞAN: (Ar.) 1. Şanlı, şerefli. 2. Canlı. 3. Bir tür lale. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır

ZİŞAN: Onurlu şerefli

ZÜMRA: Güzel iyi ahlaklı,zeki bilgili kadın

Öğretmen adaylarına KPSS müjdesi!
14 Mayıs 2010 Cuma 17:13
Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu’nun, KPSS’nin öğretmen adayları için kaldırılması amacıyla çalışma başlattığı belirtildi

Öğretmen adaylarının ‘Eğitim fakültelerinden sonra sınav olmasın’ mesajı, Milli Eğitim Bakanı Çubukçu’yu harekete geçirdi. Bakanlık, KPSS olmadan atama çalışması başlattı

Öğretmen adaylarına müjde var. Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu’nun, Kamu Personeli Seçme Sınavı’nın (KPSS) öğretmen adayları için kaldırılması amacıyla çalışma başlattığı belirtildi.

Çubukçu’nun bu girişiminde, öğretmen adaylarının Milli Eğitim Bakanlığı’na gönderdiği “5 yıl fakültelerde öğretmen olmak için eğitim görüyoruz. Başarıyla mezun olduğumuz halde yine bir eleme sınavına tabi olmak istemiyoruz” mesajları etkili oldu. Bakan Nimet Çubukçu’nun, öğretmen adaylarının girdiği KPSS’nin kaldırılıp, yerine sınavsız geçiş ile puanlama sistemi getirilmesi üzerinde durduğu ifade ediliyor.

2008-2009 döneminde 250 bin öğretmen adayı KPSS’ye girdi. Yaklaşık 320 bin öğretmen adayı atama bekliyor. 69 eğitim fakültesinden geçen yılın verilerine göre 38 bin 674 kişi mezun olurken, öğrenim gören öğrenci sayısı 163 bin 212. Öğretmenlik yapılabilmesi için formasyon eğitimi verilen fen-edebiyat fakültelerinin sayısı da 89. Bu fakültelerde 2008-2009 öğretim yılında 166 bin 955 öğrenci okuyordu. 26 bin 123 öğrenci de mezun oldu.

Takvim

Tabi ki Back to Black – You Know I’m no Good & Rehab

Danslara dikkat

Çinicilik, 1000 yıla yakın zamandır bir sanat kolu olarak gelişmiştir. Karahanlılar ile başladığı düşünülen çinicilik daha sonra Selçuklu’ya oradan da Osmanlı’ya geçmiştir.

Yüzyıllar boyunca camilerimizi, sofralarımızı, yapılarımızı bu boyama sanatıyla güzelleştirdik. Sütunlarımız, tavanlarımız, çorbamızın kasesi binbir renkli süslemelerle bezendi. Tüm bunlar kırmızı, yeşil, mavi, turkuaz, lacivert ve kahverengi renklerle nakkaşların ellerinde hayat buldu.

İnsanoğlu yüzyıllar, bin yıllar boyunca çevresini süsleme uğraşıyla meşgul olmuştur. Şimdi çiniciliğin, çinilerin M.Ö. 6500′lü yıllara dayanan serüvenine göz atalım.

Tarihçe

Çinicilik tarihinde ilk aşama, topraktan yapılan eşyanın pişirilmesiydi. Bugüne kadar elde edilebilen bilgilere göre, bu tür çalışmalar önce M.Ö. 6500 yılında Anadolu ve Mezopotamya’da başlamıştır. Mezopotamya uygarlığında yapıların dış yüzleri tuğlalarla kaplanıyordu. Konya yakınındaki Çatalhöyük kazılarında da pişmiş topraktan yapılmış çok eski süs ve kullanma eşyası bulundu. Çin’de, bu ülkenin batıya açılan giriş kapısı sayılabilecek Kansu’da yapılan kazılarda yaklaşık olarak M.Ö. 2400-2500 yıllarına ait pişmiş topraktan eşya ortaya çıkarılmıştır.

Bugünkü anlamıyla çinicilik, yani özel çamurlardan (kaolin [bir tür kil], kuvars ve kireçtaşı) yapılmış eşyanın yüksek derecelerde (1300 derece) pişirilmesi, sırlanması ve süslenmesi göz önüne alındığında, çinicilik tarihi ancak XII. yüzyıla kadar götürülebilmektedir. Ancak pişmiş toprak eşyanın sırlanması ve süslenmesi bakımından Cilâlıtaş Devri (Neolitik Çağ) başlangıç sayılabilir.

Araştırmacıların bulgularına göre çinicilik Anadolu ve Mezopotamya’dan İran’a geçmiş, oradan da doğuya yayılmış, Türkistan’da yaygın bir sanat halini almıştır. Çiniciliği Avrupa’da yayanlarsa Araplardır. Arapların İspanya’daki egemenliği sırasında Granada, Valencia, Paterno gibi şehirler bu işin merkezi haline gelmiş, aynı dönemde, yani XIV. yüzyılda, çinicilik buradan Avrupa’ya doğru yayılmağa başlamış, XV. yüzyılda Sicilya’dan Floransa’ya geçmiştir. XVIII. yüzyılda Fransa’da, Almanya’da, Macaristan’da çinicilik yüksek düzeyde bir sanat kolu olarak gelişmiştir.

Türk Çiniciliği

Türklerde iç ve dış mimari süslemenin en renkli kolu olan çini  sanatı, asıl büyük ve sürekli gelişmesini Anadolu  Türk mimarisinde göstermiştir. Çeşitli tekniklerle zenginleşen bu süsleme  sanatı, hep mimariye bağlı kalmış, onun üstünlüğünü ezmemiş, ama renkli bir atmosfer yaratarak mekan etkisini arttırmıştır.  Türk mimarisinde çini süslemenin kullanımını çok eski tarihlere kadar indirebiliriz. Uygurların, Karahanlıların, Gaznelilerin, Harezmşahların ve özellikle İran’da Büyük Selçukluların mimarisinde çininin az da olsa kullanıldığı bilinmektedir. Bu  sanat dalı, Anadolu Selçukluları ile çok yaygın ve çeşitli tipteki mimari yapıtlar üzerinde büyük bir gelişme göstererek varlığını günümüze kadar sürdürmüştür. Her dönemin çini süslemesi, daha önceki dönemin teknik üstünlüğünü sürdürmekle birlikte yeni teknik buluş ve renklerle bu  sanatı zenginleştirdi.

Anadolu Selçuklu mimarisinde dini yapılar mozaik çini tekniği ile süslenmiştir. Bu teknikte firuze, mor, yeşil, lacivert renkte sırlanmış çinilerden istenen örneğe göre kesilmiş parçalar alçı zemin üzerinde bir araya getiriliyordu. Selçuklu köşk ve sarayları ise, yıldız, haçvari, altıgen, kare, dikdörtgen gibi geometrik çini levhalarla kaplanmıştır. Selçuklular ayrıca, sır üstüne uygulandığında metalik bir parıltı veren “Perdah” tekniğini geliştirmişlerdir. Dini yapılarında ise geometrik kompozisyonların yanında, rumi ve palmet gibi soyut bitkisel motifli kıvrık dallara da yer vermişlerdir. Ayrıca, çok etkili iri kufî ve sülüs yazılarla yapılan süsleme de önemli bir yer tutar. Anadolu saraylarındaki çini süslemeler ise çeşitli duruşlarda insan, av hayvanları, kuşlar, çift başlı kartal, ejder, sfenks gibi aralarında efsanevi yaratıkların da bulunduğu zengin bir figür koleksiyonunu gözler önüne sermektedir. Selçuklu döneminde çini süslemenin merkezi Konya olmuştur. İlk örneklerde tuğla ve sırlı tuğla kullanılmıştır. Ama, kısa bir süre içinde kesme mozaik çininin bütün yüzeyleri kaplaması ile üstün bir düzeye varılmıştır.

Anadolu’da çini süslemeyi içeren erken tarihli önemli yapılardan biri, Sivas Keykavus Şifahanesi’ndeki türbedir. Selçuklu sultanı I. İzzeddin Keykavus’un yattığı bu türbenin cephesi, Sultan’ın ölümünü bildiren yazılı levha çinileri ve mozaik çini süslemeleri ile görkemli bir görüntüye sahiptir. Geometrik kompozisyonların ağırlıkta olduğu bu yapıda, kazıma tekniği ile yapılmış iki küçük kartuş içinde ustanın Marendli olduğu belirtilmiştir.

13. yüzyıldan kalma Eski Malatya Ulu Camii’nin kubbeli mekanı ile eyvan ve avlu revağındaki çiniler, mimariye bağlı olan bu süslemenin başarılı ve görkemli birer örneğidir. Kazıma tekniğinde yapılmış çini kitabelerde belirtildiği gibi, ustaların Malatyalı oluşu, bu sanatın artık Anadolulu sanatçılarca da başarı ile uygulandığını ortaya koymaktadır.

Anadolu Selçukluların en önemli merkezi olan Konya’daki mimari yapıları süsleyen çiniler, kentin bu sanat dalında da seçkin bir merkez olduğunu göstermektedir. Alaeddin Cami’nin mihrabında ve kubbeye geçiş bölgesinde çini süslemeler bulunmaktadır. Ayrıca Sırçalı Medrese’nin (1243) eyvanındaki mozaik çini süslemeler, kitabede Tuslu bir sanatçının isminin olması açısından önemlidir. İran’ın Tus kentinden gelmiş bir aileden olan bu sanatçının Anadolu’da Konya ve çevresinde etkinlik gösterdiği, öteki yapıtlarda görülen benzerliklerden anlaşılmaktadır.

Konya Karatay Medresesi (1251), Selçuklu döneminde mozaik çini sanatının ulaştığı üstün düzeyi, özellikle kubbede olmak üzere, yapının hemen her bölümünü kaplayan mozaik çini süslemeleri ile gözler önüne serer. Kompozisyonlara dikkatle bakıldığında, bu yapıdaki mozaik çinilerin ciddi ve bilinçli bir biçimde yerleştirilmiş olduğu anlaşılır. Yine Konya’daki Sahip Ata Camii ve Külliyesi’nin (1258-1283) çini süslemeleri, Selçuklu dönemindeki gelişimi ve mimarideki yaygın kullanımı gözler önüne sermektedir. Caminin mihrabı, minarenin gövdesi, türbenin içindeki lahitler, kemerler, ajurlu pencere şebekeleri hep Selçuklu çini sanatının seçkin örnekleri ile kaplıdır. Bu örneklerde bitkisel motiflerin daha geniş alanları kapladığı görülmektedir.

Sivas’taki Gök Medrese (1272) ise, Selçuklu çini sanatının 13. yüzyılın sonuna doğru vardığı noktayı gösterir. Eyvan tonozunun içi, mozaik çininin kabartma olarak da uygulandığını ortaya koyar. Ayrıca eyvanın arka duvarının süslemesi, daha önce İran’da Selçuklu yapılarında görülen sade tuğla süsleme yerine, Anadolu’da tümüyle mozaik çini kullanıldığını göstermesi açısından ilginçtir. Tokat’taki Gök Medrese’nin eyvan cephesindeki çiniler ise, Selçuklu dönemi mozaik çinilerinde kullanılan motiflerin bir özetini vermektedir. Çay kasabasındaki Taş Medrese’nin (1278) giriş eyvanında kırmızı tuğla ve firuze çiniden kesilmiş, lotus-palmetli bir friz vardır. Mihrabındaki çiniler ise, Türk çini sanatında ilk ve son kez uygulanmış olan bir süsleme biçimini sunar. Firuze ve mor renkli çinilerle oluşturulan ve Bizans sanatında görülen bir düğüm motifi, içinde “Allah” ve “Ali” yazılı sekiz köşeli yıldızlarla birleştirilerek orijinal bir düzenleme yaratılmıştır.

Ankara’daki Arslanhane Camii’nin görkemli mihrabı ise, 13. yüzyıl sonunda varılan zenginliği ve teknik gelişmeyi belirtir. Firuze ve lacivert renkli mozaik çininin kullanıldığı mihrapta, alçı süsleme de önemli bir yer tutar. Selçuklu dönemi saray ve köşkleri, ne yazık ki, günümüze sağlam olarak gelememiştir. Ama yapılan kazılar sonucunda bu yapıların zengin çini süsleme ile kaplı oldukları anlaşılmıştır. Konya’da Alaeddin Köşkü denilen, fakat I. Kılıç Arslan zamanında inşasına başlanan yapının kalıntılarında, Anadolu Selçuklu sanatında yalnız burada kullanılan “Minaî” adı verilen teknikle yapılmış çiniler bulunmuştur. Bu çinilerin hamuru sarımtırak renktedir, hamurun içinde ise bağlayıcı olarak, alkalili kireç kullanılmıştır. Çok iyi yoğrulan hamur, levha haline getirilir ve astarlanmadan sırlanırdı. Yedi rengin kullanıldığı bu çinilerde, yüksek ısıya dayanan yeşil, koyu mavi, mor ve firuze renkler sır altına boyanarak daha sonra desen yapılırdı. Ardından siyah, kiremit kırmızısı, beyaz ve altın yaldızla sır üstüne yeniden boyanarak daha hafif bir ısıda tekrar fırınlanırdı. Uygulanması çok zor olan bu teknikle ortaya kaliteli ürünler çıkıyordu. Bu teknikle yapılmış yıldız, haç biçimli baklava ve kare çini levhalarda, Selçuklu dönemi saray yaşamını yansıtan taht ve av sahnelerinin yanında çeşitli hayvan ve stilize bitkiler de görülmektedir.

Sultan I. Alaeddin Keykubad tarafından yaptırılmış Kayseri Keykubadiye (1224-26) ve Beyşehir Kubad Abad (1226-37) saraylarında ise kare, sekiz köşeli yıldız ve haçvarı çini levhalar, sır altına boyama ve sır üstüne madeni parıltı veren perdah tekniği ile yapılmışlardır. Keykubadiye Sarayı’nda geometrik motiflerin yanında, firuze sır altına siyahla helezonlar yapan kıvrık dallı süslemelerin bulunduğu kare çiniler de kullanılmıştır. Beyşehir’deki Kubad Abad Sarayı ise çok sayıda figürlü çini içeriyordu. Perdah tekniği bu yapıda da kullanılmıştır. Bu teknikte desen, mat beyaz ya da mor ve firuze sırlı çininin üstüne gümüş yada bakır oksitli bir karışımla işleniyor, çini alçak bir ısıda yeniden fırınlanıyordu. Böylece, oksitlerdeki maden karışımı ince bir tabaka halinde çini yüzeyindeki süslemeyi kaplıyordu. Haçvari çiniler arasına yerleştirilen sekiz köşeli yıldız biçimli levhalar, çok çeşitli insan ve hayvan figürlerini içeriyordu. Bu örnekler, Selçukluların dünyasal ve sembolik anlamlarla zenginleşen bir tasvir anlayışını sergilemektedir.

Beylikler döneminde çininin kullanımı, Selçuklulardaki kadar görkemli değildir. Ama bazı örneklerde, bu sanatın yine de başarısını sürdürdüğü görülür. Özellikle Eşrefoğlu Beyliği’nin Beyşehir’deki Camii (1299) ve bitişiğindeki türbe (1301), bu dönemin en görkemli çini süslemelerine sahiptir. Camiye girişi sağlayan ve kitabeyi taşıyan iç kapı, tümüyle mozaik çini kaplaması ile çini sanatının zaferini vurgulayan bir tak gibidir. Türbenin kubbesini kaplayan mozaik çinilerde artık, grift bitkisel motiflerin egemenliği başlamıştır. Burada mozaik çininin beşgen levhalar halinde uygulanmış oluşu da teknik bir özelliği gözler önüne serer.

Mozaik çini süsleme, Aydınoğlu Beyliği’nin Birgi Ulu Camii’ndeki (1313) mihrap ve mihrap önü kubbesini taşıyan kemer alındığında da sürer. Aynı beyliğin Selçuk’taki ısa Bey Camii’nde (1374) ise, mihrap eksenindeki birinci kubbeye geçiş bölgesi, tuğla ve yıldız biçimli çinilerle kaplıdır.

Mozaik çini süsleme, Selçuklu sanatının en yakın izleyicisi olan Karamanlı Beyliği’nde de vardır. Ama bu kez, alçı süsleme içine kakılmış olarak kullanılmıştır. Konya’daki Hasbey Darülhıffazı’nın (1421) mihrabı ve kubbeye geçiş bölgesindeki mozaik çiniler, Selçuklu dönemi özelliklerini sürdürür. Ancak Karaman’daki İbrahim Bey İmareti’nin (1433) bugün İstanbul Çinili Köşk’te sergilenen renkli sırla boyama tekniğinde yapılmış gösterişli mihrabında ise Osmanlı çini sanatının etkilerini buluruz. Aynı etkilere, Germiyanoğlu Beyliği’nin Kütahya’daki imaret’ine bitişik II. Yakup Bey Türbesi’nin (1429) yer aldığı setin bordürlerindeki, renkli sır boyama tekniği ile yapılmış dikdörtgen levha çinilerde de rastlıyoruz.

Osmanlılarda çini sanatı başlangıcından beri çeşitli tekniklerin uygulanması ile büyük bir aşama ve zenginlik göstermiştir. Bursa Yeşil Cami (1419-22) ve külliyesinin çini süslemeleri, ilk dönem Osmanlı sanatında çininin ulaştığı düzeyi sergiler. Bu yapıda kullanılmış olan “renkli sır” tekniğinde desenin konturları kırmızı hamur üzerine derin kazılarak ya da baskı ile basılmak suretiyle işlenir, sonra renkli sırlarla boyanarak fırınlanır. Bir başka şeklinde ise kırmızı hamurlu levha, beyaz bir astarla astarlandıktan sonra desenin konturları krom, mangan karışımı şekerli bir madde ile çizilir. Sonra renkli sırlarla boyanarak fırınlanır. Fırınlanma sonucunda eriyen renkli sırların, kabaran konturlar sayesinde birbiri içine akması önlenir.

Beyaz, sarı, fıstık yeşili ve eflatunun katılmasıyla renklerde de bir zenginlik olmuştur. Ayrıca, Hatay ili kompozisyonlar ve şakayık gibi Uzak Doğu kökenli desenler çini sanatına katılmıştır. Bu yeniliklerin çini sanatına katılmasında Ali bin İlyas Ali’nin büyük payı vardır. Aslında Bursalı olan usta 1402′de Timur tarafından Semerkant’a götürülmüş, orada yeni teknik ve üslubu öğrenerek, dönüşünde de beraberinde getirdiği Tebrizli ustalarla Bursa’daki ürünleri gerçekleştirmiştir. Ayrıca Yeşil Cami’nin tümüyle çini kaplı hünkar mahfilinde, yine çini ile yazılmış Muhammed el Mecnun ismi, bu bölümü yapan ustanın iftiharla atılmış bir imzası gibidir.

Yeşil Türbe’nin mihrabındaki iki şamdan arasından çiçeklerin fışkırdığı vazo ve tepede asılı olan kandil kompozisyonu, değişmekte olan süsleme üslubunu gözler önüne serer. Çelebi Sultan Mehmed’in tümüyle renkli sır tekniğindeki çinilerle kaplı lahdi ise, çinili lahitlerin en görkemlilerinden biridir.

Bursa’daki Muradiye Camii ve Medresesi’nde (1425) ise daha kısıtlı olan süslemeler, mozaik ve renkli sırla boyama tekniği ile çeşitli biçimde tek renk sırlı levha çinilerden oluşmuştur.

Edirne Muradiye Camii’nin (1436) çinileri ise, ilk dönem Osmanlı çini sanatında çininin gelişimini sergiler. Caminin mihrabı, saydam renksiz sır altına mavi-beyaz teknikli çinilerin renkli sır tekniği ile birlikte kullanımıyla oluşan teknik bir aşamayı göstermektedir. Mihrap içindeki düğümlü şeritlerle çevrelenmiş zengin rumili kıvrımlarda dönemin tezhip ve kalem işi süslemeleri ile bütünleşen bir üslup birliği sezilir. Bunun yanında, çoğu Uzak Doğu kökenli çeşitli bitkisel süslemeler, kompozisyonlara zenginlik katar. Sır altına mavi-beyaz süslemeli altıgen çini levhalar, aralarına yerleştirilmiş olan üçgen biçiminde firuze renkli çini levhalarla birleşerek duvarları kaplar.

Edirne Üç şerefeli Cami’nin (1437-47) avlusunda yer alan iki çini alınlıktaki levhalarda şeffaf sır altına uygulanmış mavi-beyaza firuze ve eflatunun da katıldığı görülmektedir. Küçük çiçekler, lehezonlar yapan kıvrık dallar ve yazılı kitabeler, bu yapıdaki süslemenin ana desenleridir.

15. yüzyılın renkli sırla boyama tekniği, 16. yüzyılda, özellikle de İstanbul’da sürer. Yavuz Sultan Selim Camii ve Türbesi’nin (1522) çinilerinde, renkli sırla boyama tekniğinde sırsız bırakılan boş alanların fırınlandıktan sonra kırmızı boya ile boyanarak renklendirildiği anlaşılmaktadır. şehzade Mehmed Türbesi’nin (1548) içini kaplayan çini süslemelerde ise sütunlar, başlık ve kaidesini içeren mimari formlar görülür. Burada sütunların taşıdığı bir revak fikri tasvir edilmiştir. Bu örnekler renkli sır tekniğinin mimari ile bağdaşan en yaygın kullanımını gözler önüne sermektedir.

16. yüzyılın ikinci yarısından sonra tüm teknikler terk edilir. Yalnızca “sıraltı” diye adlandırılan teknik kullanılmaya başlanır. Bu teknikte çini levhalara önce bir astar çekilir, sonra istenen örnek dış çizgileri ile çizilir ve içleri arzulanan renklere boyanır. Hazırlanan çini levha, sır içine daldırılıp kurutulduktan sonra fırına verilir. Fırında ince bir cam tabakası halini alan saydam sırın altında tüm renkler parlak bir biçimde ortaya çıkar. Bu dönemde ayrıca renklere ancak yarım yüzyıl kadar sürecek olan orijinal bir mercan kırmızısı da katılır. Çok kaliteli bir teknik ve zarif bir desen anlayışı ile yapılan bu çinilerde, artık natüralist bir anlayışla çizilmiş lale, sümbül, karanfil, gül ve gül goncası, süsen ve nergis gibi çeşitli çiçekler, üzüm salkımları, bahar açmış ağaçlar, servi hatta elma ağaçları, üstün bir yaratıcı güçle kompozisyonları zenginleştirir. Ayrıca, hançer biçiminde kıvrılmış sivri dişli yapraklar ve bunların arasında çeşitli duruşlarda kuş figürleri, kimi zaman dabazı efsane hayvanları yer alır. Bu zenginleşmede hiç kuşku yok ki, Osmanlı sarayına bağlı nakkaşların yaratıcı gücü etken olmuştur. Özellikle şahkulu ve Karamemi gibi nakkaşbaşıların idaresinde çalışan nakkaşlar, çini ustaları için çeşitli desenler yaratmışlardır. Bu gür kaynağın oluşturduğu Osmanlı saray üslubu, bu dönemde çeşitli sanat yapıtlarıyla birlikte çini sanatında da bir üslup bütünlüğü sağlamıştır.

İstanbul Süleymaniye Camii’nin (1550-57) mihrap duvarı, kırmızı rengin ilk kez kullanıldığı, bahar açmış dallar ve diplerinden fışkıran lale, karanfil gibi natüralist çiçeklerin yer aldığı çiniler ile yeni üslubu açıkça ortaya koyar. Mihrabın iki yanındaki yazılı madalyonlar ise, dönemin büyük hattatı Karahisari ve öğrencisi Hasan Çelebi’nin ürünleridir.

Rüstem Paşa Camii (1561), 16. yüzyılın ikinci yarısında çini sanatına kaynak olacak bütün desenlerin sergilendiği, mihrapların, duvarların, payelerin tümüyle çinilerle kaplandığı gösterişli bir yapıdır.

İstanbul Kadırga’da Sokullu Mehmet Paşa Camii (1571), çini süslemelerin kubbenin pandantifli geçiş kısmında, pencere alınlıklarında, mermer mihrabın çevresinde duvarda ve minberin külahında yer alması ile mimariyi ezmeyen başarılı bir düzenlemeye sahiptir. Bunun yanında, İstanbul Piyale Paşa Camii’nin (1573) çinili mihrabının süslemeleri, dönemin kumaş desenleri ile olan benzerliği sergiler.

Edirne Selimiye Camii’nin (1569-75) çinileri, 1572 tarihli fermanlardan anlaşıldığı gibi, İznik’e özel olarak sipariş edilmiştir. Bu yapı, çini süslemenin mimari ile bağdaşan, mimari üstünlüğü ezmeyen bilinçli yerleştirilişini en başarılı bir biçimde ortaya koyar. Mihrap duvarı, minber köşkü duvarı, galerileri taşıyan kemerlerin köşelikleri, pencere alınlıkları ve özellikle de hünkar mahfili, dönemin en kaliteli çinileri ile kaplıdır. Hünkar mahfilinde ki çiniler, 16. yüzyılın ikinci yarısında varılan üstünlüğü, bahar açmış ağaçlar ve elma ağaçları ile taçlandırır.

Üsküdar’da Atik Valide Camii (1583) mihrap duvarının iki yanında yükselen çini panolar, vazodan taşan çeşitli çiçekler ve bahar açmış ağaçları ile 17. yüzyıl çini sanatına kaynak olacak güçtedir.

Çini sanatında, 17. yüzyılın ilk yarısından itibaren teknik açıdan bir duraklama ve gerileme başlar. Mercan kırmızısı kahverengiye dönüşür, öteki renkler solar, sır altında akmalar görülür. Sır parlaklığını yitirir, çatlaklar belirir, beyaz zemin de kirli ve benekli bir görünüm kazanır. Desenler ise bir süre daha eski güçlerini korumakla birlikte, gittikçe inceliklerini yitirir ve donuklaşırlar. Sağlam siyah dış çizgilerin yerini de ince mavi bir renk alır.

İstanbul Sultan Ahmed Camii (1609-17), Türk çini sanatının en parlak dönemine ait örneklerin toplandığı son büyük yapıdır. Bu yapıda kayıtlara göre, 21043 çini kullanılmıştır. Özellikle üst kat mahfillerinin duvarlarını kaplayan çini panolardan görülen bahar açmış ağaçlar, asma dalları sarılmış servi ağaçları, üzüm salkımları, lale, sümbül, karanfil demetleri, Çin bulutları ile kuşatılmış iri şakayıklar ve sembolik üç top desenleri, yıldızlı geometri geçmeler gibi çok farklı motiflerin ayrı ayrı panolar halinde bir araya getirilmiş olması, bunların toplanmış çiniler olduğu kanısını uyandırmaktadır. Bu yapıda, 16. yüzyıl ikinci yarısı ve 17. yüzyıl başı İznik ve Kütahya çinileri bir arada kullanılmıştır.

Topkapı Sarayı’nın çinileri, Osmanlı çini sanatının tüm dönemlerini toplu olarak gözler önüne serer. Fatih Sultan Mehmed tarafından yaptırılan, Şimdi Arkeoloji Müzeleri bahçesinde yer alan Çinili Köşk (1472), mozaik çini sanatının ilk Osmanlı dönemindeki üslup gelişimini yeni kompozisyon ve renklerle gözler önüne seren anıtsal bir yapıdır. Gösterişli bir eyvan biçiminde dışarıya açılan giriş kısmında, geometrik kompozisyonlar, iri kufî ve sülüs yazılar, etkiyi arttırmaktadır. Topkapı Sarayı Arz Odası’nın cephesindeki renkli sır tekniğinde yapılmış çiniler ise, 16. yüzyıl başındaki örneklerin özelliğini taşır.

Topkapı Sarayı’nda, 16. yüzyıl ikinci yarısının en kaliteli çinilerinin bulunduğu bölümlerden biri de Hırka-i Saadet Dairesi’dir. Bahar açmış ağaçlar üzerinde çifte kuşlu panolar, parlak kırmızı rengin geniş bir zeminde kullanılmış olduğunu göstermesi açısından önemlidir. Sultan II. Murad Dairesi’ndeki (1578) çiniler, kubbe eteğine kadar tüm duvarları kaplar. 16. yüzyıl ikinci yarısının bu kaliteli çinilerinde, beyaz zemin üzerine kırmızı, yeşil renklerin bulunduğu Çin bulutları, nar çiçekleri ve kıvrık dişli yapraklar görülür. Ocak külahının iki yanında yer alan bahar dallı kompozisyon ise, bulunduğu yere uygun bir biçimde yerleştirilmiştir.

1640 tarihli Sünnet Odası’nın cephesini ise çeşitli dönemlere ait çiniler süslemektedir. Artık kaliteli çinilerin yapılamadığı dönemde, bu yapıda, saray depolarındaki çiniler yada başka yerlerden sökülerek getirilenler kullanılmıştır. 1.20 x 0.34 m. boyutundaki yekpare çini panolarda, beyaz bir zemin üzerinde firuze ve mavinin tonlarıyla kıvrık iri yaprak ve şakayıklı bir dal üzerinde çeşitli duruşta kuş figürleri, alt kısmında ise Uzak Doğu kökenli iki efsanevi geyik figürü bulunmaktadır. Saray nakkaşlarının desenlerine göre biçimlendiği belli olan bu panolara benzeyen daha küçük boyuttaki bir panoda ise, bir vazodan çıkan kıvrık yapraklı ve çiçekli bir dal üzerinde kuş figürleri bulunmaktadır. İlginç olan, bu panoların benzerlerinin 1639 tarihli Bağdat Köşkü içinde de yer almasıdır. Ancak burada kompozisyon yekpare bir pano olarak değil, yedi ayrı levhanın birleştirilmesiyle oluşturulmuştur. Bu çiniler, biraz kabalaşmış üsluplarına ve teknik aksaklıklarına rağmen, Sünnet Odası’ndaki 16. yüzyılı ait orijinallerine bakılarak yapılmış oldukça başarılı kopyalardır.

17. yüzyıl çini sanatının desen açısından henüz yaratıcı gücünü sürdürdüğü Harem kısmında, Valide Sultan ve şehzadeler Dairesi’ndeki çini kaplamalar, vazolardan taşan çeşitli çiçekler ve bahar ağaçları ile mekana bir cennet bahçesi görünümü kazandırır. 17. yüzyılın bu alandaki bir katkısı da Mekke ve Medine tasvirlerinin Türk çini sanatında yer almasıdır. Böyle bir pano, Valide Sultan ibadet Odası’nda da bulunmaktadır. Bu tür panoların kitabeli olmaları, bunlara belge niteliği de kazandırmaktadır.

Bu dönemde İznik’in gittikçe azalan etkinliğinin yerini, Kütahya almaya başlamıştır. Üsküdar Çinili Cami (1640) mihrabı, minberin külahı ve nişli duvarları ile Kütahya çinilerinin İznik ürünlerini anımsatan başarısını gözler önüne serer. İstanbul Yeni Cami ve Külliyesi’nin (1663) çinileri ise, 17. yüzyılın ikinci yarısındaki teknik gerilemeye rağmen, çok çeşitli desenlerin hâlâ kullanıldığını göstermektedir. Yapının hemen her bölgesinde yeşil, firuze ve lacivert renklerin egemen olduğu çinilere rastlanır.

18. yüzyıl başlarında İznik çiniciliği bir daha canlanamayarak son bulur. Sultan II. Ahmed ve Sadrazam Damat İbrahim Paşa, Türk çini sanatını yeniden canlandırmak için girişimlerde bulunurlar. İstanbul Tekfur Sarayı’nda, İznik’ten getirilen ustabaşı ve fırın malzemeleriyle yeni bir imalathane kurulur. Başlangıçta İznik çinilerinin benzerleri yapılır. Ama, bu deneme de çok kısa sürer ve 25 yıl sonra Tekfur çiniciliği son bulur. Tekfur Sarayı çinileri adı altında toplanan bu ürünlerin en ilginç örnekleri, Hekimoğlu Ali Paşa Camii’nde (1734) ve Sultan II. Ahmet Çeşmesi’nin (1732) saçağı altında bulunmaktadır. Desen açısından İznik çinilerine benzemekle birlikte, Tekfur Sarayı çinilerinin yapım tekniği başarılı değildir. Sırlar mavi bir ton almış, çatlaklar belirmiş, renklerde de solma ve akmalar başlamıştır. Sıraltı tekniğindeki bu çinilere o zamana kadar çini sanatında görülmeyen sarı ve turuncu da katılmıştır.

Kısa ömürlü bu çabanın yanında, Kütahya 18. yüzyıl boyunca tek çini merkezi olarak etkinliğini sürdürmüştür. Ama, saray sanatının görkeminden uzak, daha çok halk sanatının şematik üslubuna göre oluşturulmuş çiçek buketleri ve rozetler ortaya çıkmıştır. Üsküdar Yeni Valide Camii (1708), Kütahya Hisar Bey Camii’nin 1750 yılındaki tamiri sırasında konulan çinileri, Antalya Müsellim Camii (1796) ve Topkapı Sarayı’nın çeşitli yerlerinde bulunan çiniler, bu dönemin özelliklerini yansıtırlar.

Bu özellikler, Neo-Klasik üslubun egemen olduğu 20. yüzyıl başlarında yeni bir canlanmaya değişir. İznik çinilerinin klasik desenlerine dönülerek, başarılı örnekler verilir. Eyüp’teki Sultan Mehmed Reşad Türbesi’nin (1918) içini kaplayan çini panolar, asma yapraklı servi ağaçları, vazodan taşan çiçekler, bahar ağaçları, kırmızı renginde katıldığı renk çeşitlemesi ile bu yeniden canlanışı gözler önüne sermektedir.

Osmanlı çini sanatının görkemli örnekleri, küçük çapta da olsa, 20. yüzyıl başında yeniden yaşatılmaya çalışılmıştır. Kütahya çiniciliği ise günümüzde, zaman zaman Türk çini sanatının parlak geçmişini anımsatan örneklerle varlığını sürdürmektedir.

Günümüzde çoğu çini ürünü artık makinelerle yapılsa bile halen el emeği göz nuru çinicilik devam etmektedir. Özellikle İznik ve Kütahya çinileri dünyaca ünlü, beğenilen sanat ürünleridir.

Konuyla ilgili bağlantılar:

Çini hakkında ansiklopedik bilgi (Wiki)

Kütahya Çini

Estonya Havayolları’nın Tallin – Kopenhag seferinde sunduğu menü:

Botswana Havayolları, Johannesburg – Gaborone:

Aeroflot, Moskova – Malta seferinde sunduğu yemeklerden biri:

Alitalia, Düsseldorf ‘tan Milan’a uçarken servis edilen yiyeceklerden biri:

Ukrayna Havayolları, Kiev Londra seferinden, kahvaltı servisi:

Da Vinci Hakkında Ansiklopedik Bilgi

Da Vinci’nin robotik asker çizimi. 1495′te çizdiği zırhlı, mekanik asker:

Da Vinci’nin makineli tüfek tasarımı. 1480 yılına ait.

Da Vinci bilyeli, parçacıklı bombalar. Günümüzde bu tip bir silahın kullanımı uluslar arası anlaşmalarla yasaklanmıştır.

Da Vinci Tankı “i can make armoured cars…” dedikten sonra yaptığı 15. yüzyıl tank çizimi:

Da Vinci baraj topu, düşmanı amansızca bombalamaya hazır ve seri görünüyor.

Uçabilirseniz kazanırsınız. Da Vinci bunun bilincinde olmalı ki yaşadığı yüzyılda bu helikopter çizimine imza atmış.

Da Vinci zırhlı gemisi, açılıp kapanabilen kalkanıyla korunarak, büyük gemileri batırabilmek için tasarlandı.

Da Vinci’nin dev oku:

VW Motosiklet Sepeti:

Araba mı Motor Mu?:

Ferrarisini satıp motosiklet alan bilgenin:

Karanlıktan korkan bir motor tutkunu:

Hem karada hem suda:

Yanımdaki adam temiz olmalı diyen motorcu:

Sanat, nü ve sürat

Motosiklet sürmek riskli iş, tabutunu yanında taşıyan motorcu:

Resimdeki kedi 31 Temmuz 2001′de öldüğünde 29 yaşındaydı. 1999 yılında Guinness Rekorlar Kitabı’na girdi. Ortalama bir kedi ömrü 14-15 yıldır.

Bu, dünyanın en eski flütü. Tahmini yaşı 35.000. 8.6 inç uzunluğundaki flüt Almanya’da bulunmuş.

Dünyanın en yaşlı, eski heykeli de 35 bin yaşında. Homo Sapien popülasyonuna ait olan bu heykel Avrupa’da bulundu. Benzer heykellerin en az 5 bin yıl sonra ortaya çıktığı biliniyor.

57 yıl boyunca yapışık yaşayan bu ikizler, dünyanın en yaşlı yapışık ikizleri ünvanını kazanmayı hak ediyorlar.

Menopoza inat 70 yaşında anne olmuş bu kadın Rajo Devi Lohan (Hindistan). İşin ilginç yanı ise bunun O’nun ilk çocuğu olması.

Nanu Ram Jogi, 21. çocuğuna 90 yaşında merhaba dedi. Hindistanlı çiftçinin 12 erkek, 9 kız çocuğu ve 20 torunu var.

Türk kadını 50’sinden sonra kemik ve kas erimesiyle boğuşup ayakta durmakta zorlanırken, dünyanın en yaşlı yogacısı Bette Calman 83 yaşında ellerinin üzerinde böyle yoga yapabiliyor. Kendisi Avustralyalı.

Devamı da var.

Benim favorim aşağıdaki değişim. Gitti Pakize geldi Tuğba.

Resmi hareketli görmek için üzerine tıklayınız:

O yumruklar çoğu Türk için Hasan Tahsin’in İzmir’deki, Sütçü İmam’ın Fransız’a kurşunu itibarını kazandı. Her ne kadar medya ve siyasiler görünüşte bu olayları kınasa da hemen her vatanseverin o yumruğu atmak isteyeceğini biliyorum.

Akparti’nin baskı, korku ve yıldırma rejimi tıpkı İran’da Amerika eliyle gerçekleştirilen yeşil devrime benziyor. Önce medya ve kurumlar istila ediliyor, Anayasa değiştiriliyor, muhalifler içeri alınıyor; sindiriliyor, yandaş bir servet ve medya oluşturuluyor… Sonuç Polyanacılık oynayan Akparti yandaşlarının söylemlerine rağmen bir kaosu ve yıkımı işaret ediyor.

Bunu Özal’dan Devraldılar

Turgut Özal, Türkiye’deki Kürtlere Fedarasyon yolu açılması gerektiğini dile getirmişti (Bknz: Ali Kırca ile Röportajları). Akparti bunu yüksek sesle dile getirmiyor. Ancak eylemleri Türkiye’nin bölüneceğini yüksek perdeden garanti ediyor. Artık Türk olmanın değil Müslüman olmanın bir arada tutucu etkisinden bahsedilir oldu. Bu, Osmanlı zamanında 10-15 yıl ümmetçilik adı altında denenmişti. Sonuçta her ümmetçi ya İngiliz ya da Amerikan Mandası’nın uygunluğunu savunmuştu. Doğru ya! Birçok müslüman Ortadoğu ülkesi bunu yapmıştı. Bakın şimdi ne kadar mutlular… Oysa Türk ulusalcılar Atatürk önderliğinde bağımsız bir Türkiye’yi küllerinden inşa ettiler.

Abdullah Öcalan Serbest Bırakılacak

Adına ne kriteri derseniz deyin. Gerekli ortam ve yeterli kadrolaşma tamamlandığında Öcalan serbest bırakılacak. Daha önce Akparti tarafından hazırlanan ve Başbakan’ın altında imzası olan önergede eğer pişman olursa Öcalan’ın serbest bırakılacağı yazıyordu. Akp, yeterli ses çıkamayacağına emin olduğunda hem Öcalan’ı bırakacak hem de fedarasyon için Amerika önderliğinde Kürtlerle masaya oturacak.

Ulusalcılık, Milliyetçilik, Türkçülük Öcü Değildir

İgrt’de denk geldiğim bir programda; Akparti’nin son dönem söylemlerine uygun olarak milliyetçiliğin tüm kötülüklerin anası olduğu açık açık söyleniyordu. Tabi benim de ağzım açık kaldı. Bu ülkeyi kuran fikrin böylesine aşağılanması ancak güçlenen azınlıkların veya dış güçlerler iş birliği içinde olanların işi olabilir diye düşündüm. İgrt’nin, Kurtlar Vadisi’nin , Akparti’nin aksine bu ülkeyi ayakta tutan ilk ve temel değerin ulusalcılık, milliyetçilik ve Türkçülük olduğunu söylemeliyiz. Eğer bu değerleri kaldırırsanız ne İslamcılık ne aynı dinden olmak bölünmemizi durduramaz.

Sonuç

Cebimizdeki kimlikleri yakmıyorsak üzerinde Türk bayrağı olduğundandır. Türkiye Akparti eliyle o kadar istilaya uğratıldı ki artık Türkler acılar içinde ve geleceğinden kaygılı durumdalar. Eğer bu iş demokrasiyle çözülmeyecekse mutlaka şiddetle çözülecektir. Bu oyuna gelmemek ve yumruklarımızı hep sıkılı tutmak dileğiyle.

Bu Yazı Türk Milleti’nin Yazısıdır!